Herken je dit?

“Wanneer was de laatste keer dat ik een uur had dat echt van mij was?”

De kinderen liggen eindelijk in bed. Je partner zit in de zetel. En jij? Jij bent de tafel aan het afruimen. Straks nog de was plooien en die mail van school beantwoorden. Van ’s ochtends tot ’s avonds ben je bezig voor anderen. Werk, kinderen, huishouden. Tussendoor ga je wel eens naar een sportles, maar ook dat voelt als een afspraak die je moet nakomen, niet als iets voor jezelf. Je vraagt je af: wanneer was de laatste keer dat je een uur, middag of avond had die echt van jou was?

“Ik weet niet eens meer wat ik zou willen doen en dat maakt me verdrietig”

Acht uur dertig ’s avonds, de kinderen slapen en het huis is opgeruimd. Je ploft in de zetel, eindelijk heb je tijd voor jezelf. Maar wat ga je doen? Een boek lezen? Te moe. Bellen met een vriendin? Te laat. Je pakt je gsm en scrolt door Instagram en Vinted. Een uur later leg je je gsm weg en voel je je alleen maar leger. Wat wilde je eigenlijk?
Je weet het niet en dat maakt je verdrietig.

“Mijn hoofd raast altijd aan tweehonderd km per uur, ook als iedereen slaapt”

Je ligt in bed. Je partner slaapt al en jij ligt te piekeren. Morgen zwemles, je dochter heeft haar badpak nodig. Zaterdag verjaardag van oma, nog een cadeautje kopen. Het houdt niet op, jouw hoofd staat altijd aan. Overdag, ’s avonds, zelfs nu. Je partner draait zich om in zijn slaap. Hij heeft geen idee. En jij? Jij bent zo moe van alles onthouden, plannen en regelen.

“We praten alleen nog over boodschappen en afspraken, ik voel me zo alleen”

Zondagavond in de zetel. Jullie zitten naast elkaar, ieder op z’n eigen gsm. “We moeten morgen vroeger op” zeg jij. “Ok” zegt hij en er volgt een stilte. Vroeger kroop je tegen hem aan, vertelde je over je dag en lachten jullie samen. Nu praten jullie over wat er nog moet gebeuren. Hij steekt zijn hand uit en legt hem op je been. Je voelt het, maar je voelt de warmte niet meer. Je voelt je alleen naast de man van wie je houdt.

“Soms zie ik vrouwen lopen en voel ik verdriet om wie ik was”

Je rijdt naar huis na het ophalen van de kinderen. Door het raam zie je een vrouw in loopkleren voorbij lopen. Jij deed dat vroeger ook. Na je werk je loopschoenen aan en gaan. Kilometers maken, je doel halen, die voldoening voelen. Nu kies je ervoor om je kinderen meteen op te halen, want je wilt een betrokken en aanwezige mama zijn. Maar soms, als je zo’n vrouw ziet lopen, voel je een steek en ben je verdrietig om wat je kwijt bent.

 
“Ik was hard voor mezelf. Ik moest en zou alle balletjes in de lucht houden. Met zo’n fijne partner en zo’n mooie job, hoe kon ik het dan toch zo moeilijk hebben?

Elke legde diepgewortelde overtuigingen bloot en liet me inzien dat het geen muur was waar ik al zo lang tegenaan liep, maar een groeikans. Stap voor stap veranderde er iets.
Ik voel mijn grenzen aan en spreek ze ook uit. Ik blijf rustiger bij lastige momenten, en geef aan wanneer iets niet kan, in plaats van alles zelf te doen.

Dat voelde ik ook op mijn werk. Op een maandagochtend werd het me duidelijk: het was genoeg geweest. Ik kon er niet meer omheen. Ik nam ontslag. De dynamieken waren niet langer gezond voor mij, en het voelde als de laatste stap die ik voor mezelf moest zetten.

Ik voel me heel krachtig in mijn keuze, en heel benieuwd wat de toekomst brengt.”

Inge