VOELT HET ALSOF JE EIGEN LEVEN ON HOLD STAAT
SINDS JE MAMA BENT?
Wat de buitenwereld ziet,
is een succesvolle vrouw die voldoet aan het ideale plaatje:
een mooi huis, een uitdagende job en een liefdevol gezin.
Je lijkt werk en gezin moeiteloos te combineren.
Maar in werkelijkheid is iedere dag een rush en voel je je niet voldaan.
Je voelt je alleen nog maar werknemer en moeder.
Die ene gedachte laat je niet meer los:
‘Moet ik mijn eigen leven nu helemaal on hold zetten?’
Herken je dit?
“Wanneer was de laatste keer dat ik een uur had dat echt van mij was?”
De kinderen liggen eindelijk in bed. Je partner zit in de zetel. En jij? Jij bent het hele huis nog aan het opruimen. Straks nog de boekentassen legen en die mail naar de poetshulp sturen. Van ’s ochtends tot ’s avonds ben je bezig voor anderen. Werk, kinderen, huishouden. Tussendoor ga je wel eens naar een bootcamp, maar ook dat voelt als een afspraak die je moet nakomen, niet als iets voor jezelf. Je vraagt je af: wanneer was de laatste keer dat je een uur, middag of avond had die echt van jou was?
“Ik weet niet eens meer wat ik zou willen doen en dat maakt me verdrietig”
Acht uur dertig ’s avonds, de kinderen slapen en het huis is opgeruimd. Je ploft in de zetel, eindelijk heb je tijd voor jezelf. Maar wat ga je doen? Een serie kijken? Te veel keuze. Een film? Te laat. Je pakt je gsm en scrollt door Instagram en Vinted. Een uur later leg je je gsm weg en voel je je alleen maar leger. Wat wilde je eigenlijk? Je weet het niet en dat maakt je verdrietig.
“Mijn hoofd raast altijd aan tweehonderd km per uur, ook als iedereen slaapt”
Je ligt in bed. Je partner slaapt al en jij ligt te piekeren. Morgen fluodag, je zoon heeft zijn fluohesje nodig. Zaterdag verjaardag van een vriendje, nog een cadeautje kopen.
Het houdt niet op, jouw hoofd staat altijd aan. Overdag, ’s avonds, zelfs nu. Je partner draait zich om in zijn slaap. Hij heeft geen idee. En jij? Jij bent zo moe van alles onthouden, plannen en regelen.
“We praten alleen nog over boodschappen en afspraken, ik voel me zo alleen”
Zondagavond in de zetel. Hij zit aan de ene kant, jij aan de andere, ieder op z’n eigen gsm. “Wie haalt de kinderen morgen op?” vraag jij. “Jij toch?” zegt hij en er volgt een stilte. Vroeger kroop je tegen hem aan in de zetel, vertelde je over je dag en lachten jullie samen. Nu praten jullie over wat er nog moet gebeuren. De ruimte tussen jullie voelt groter dan hij is. Je voelt je alleen naast de man van wie je houdt.
“Soms zie ik foto’s van vrouwen in de bergen en voel ik verdriet om wie ik was”
Je scrolt door Instagram en ziet een foto voorbijkomen. Een vrouw op een bergtop, rugzak op haar rug, armen in de lucht. Jij deed dat vroeger ook. Dagen trekken door de bergen, grenzen verleggen, die kracht en vrijheid voelen. Nu kies je ervoor om thuis te zijn, want je wilt een betrokken en aanwezige mama zijn. Maar soms, als je zo’n foto ziet, voel je een steek en ben je verdrietig om wat je kwijt bent.
En als dit blijft duren?
Dan gaan de jaren voorbij. Niet langzaam, maar ineens.
Je kinderen groeien op, studeren af, reizen en bouwen een leven dat precies aansluit bij wie ze zijn.
En jij staat erbij en bent trots. Maar ergens, diep van binnen, wringt er iets dat je nauwelijks durft te benoemen.
Want terwijl jij al die jaren zorgde – voor hen, voor iedereen – is er iets blijven liggen.
Dat boek dat je wilde schrijven. Die opleiding die je steeds uitstelde. Het werk dat écht bij jou past.
De vrouw die je was vóór je moeder werd.
Op een dag zit je met een kop koffie aan de keukentafel. Het huis is stil.
En dan komt de gedachte die je al die tijd op afstand hield, rustig, maar onmiskenbaar:
Wat heb ik eigenlijk met mijn eigen leven gedaan?
Een eerlijke vraag. Zonder goed antwoord.
Zo ver laat je het toch niet komen?
Er is een uitweg waarin je geen keuze hoeft te maken tussen een goede moeder zijn
én een vervuld leven leiden.
Waarin je niet eerst moet wachten tot de kinderen groot zijn.
Waarin je vandaag al kunt beginnen met jezelf terugvinden, zonder schuldgevoel,
zonder dat je gezin eronder lijdt en zonder dat je nóg harder moet werken.